در روايت ديگرى ميگويد : مردى از قبيلهء كلب تيرى به طرف امام حسين انداخت كه بگوشهء دهان مقدسش فرو رفت امام عليه السلام در حق او نفرين كرد و فرمود : خدا تو را در دنيا و آخرت سيراب منمايد ! ! آن مرد خبيث دچار تشنگى شد و خويشتن را در فرات انداخت . وى بقدرى آب آشاميد كه بدوزخ نازل شد ! 2 - نيز در همان كتاب مينگارد : مردى به امام حسين گفت : تو از آب فرات نخواهى آشاميد تا اينكه از تشنگى بميرى يا به حكم امير تسليم شوى ، امام عليه السلام در حق وى نفرين كرد و فرمود : اللهم اقتله عطشا و لا تغفر له ابدا يعنى پروردگارا ! او را بوسيلهء عطش بميران و هرگز او را نيامرز ، آن مرد بدبخت دچار عطش شد ! آب مىآشاميد و فرياد ميزد : وا عطشاه ! تا اينكه به جهنم نازل شد ! در تاريخ طبرى مينگارد : آن شخصى كه اين سخن را به امام حسين گفت عبد اللَّه بن حصين ( بضم حاء و فتح صاد ) ازدى ( بفتح همزه و سكون زاء ) بود . در كتاب : فضائل العشره مينويسد : موقعى كه دارمى ( نام شخصى بوده است ) تيرى بجانب امام حسين انداخت و آن تير به زير گلوى آن مظلوم فرو رفت امام عليه السلام آن خون‌ها را ميگرفت و به طرف آسمان مىپاشيد . دارمى پس از اين ظلمى كه كرد دچار اين مرض شد : شكمش دائما ميسوخت و پشتش دائما يخ ميكرد . هميشه ميبايستى در جلو او بادبزن و يخ در پشت وى حرارت و آتش باشد . دائما فرياد ميزد : آبم بدهيد . يك مشت آب را مىآشاميد و باز هم ميگفت : آب به من برسانيد ! عطش مرا هلاك كرد ! بقدرى آب آشاميد كه شكمش تركيد و بجهنم نازل شد ! ابن بطه در كتاب : ابانه و ابن جرير در تاريخ خود مينگارند : ابن جوزه ( در آن وقتى كه امام حسين و يارانش در اطراف خيمه آتش افروخته بودند ) فرياد زد و گفت : يا حسين ! مژده باد تو را كه قبل از آخرت دچار آتش گرديدى ! امام حسين